Larssen Advies

Beperkte houdbaarheidsdatum

Ik heb een beperkte houdbaarheidsdatum.

Zo, die is eruit. Is bijna zo’n gevoel van: Mijn naam is Pietje….en ik ben alcoholist…… Geklap, zachte klopjes op je rug.

Ik word veel ingehuurd om veranderingen tot stand te brengen. Dat kan een reorganisatie zijn, outplacement of het implementeren van nieuwe processen. Vaak ook in een proces wat is vastgelopen. Dat ik daarbij ook de actoren soms achter de oren moet wassen, is een ingecalculeerd neveneffect van de opdracht. Veelal is dat ook mijn opdrachtgever. Maar is dat niet managementtool nummero uno: wat heb ik daar zelf aan gedaan?!. Even het spiegeltje voor en dan pas de stap naar mijn omgeving. Dan ben ik ook beter opgewassen tegen een mogelijk terugwijzend vingertje. Maar zoals alle noodzakelijke dingen in het leven, overdaad schaadt. De Wet van de Afnemende Meeropbrengst geldt ook in dat geval. Uitleg: één banaan is lekker, een tweede ook nog wel, maar na dag in dag uit trossen banaan verorberen komt het moment dat iedere volgende banaan een toenemend negatief effect veroorzaakt. Het negeren van dat kantelpunt leidt tot misselijkheid en tenietdoen van alle eerste heerlijke bananen.
Wat wil ik daarmee zeggen? Zelfkennis is de eerste levensbehoefte van iedere organisatieadviseur. Wanneer wordt mijn kracht een allergie? Wanneer draag ik bij aan het afbreken van hetgeen we zo zorgvuldig hebben opgebouwd? In mijn geval: ik voer alle opdrachten met een onbegrensde energie en enthousiasme uit. Open en eerlijke communicatie. Me niet laten belemmeren door rangen en standen. Oprecht en geïnteresseerd. Dat werkt aanstekelijk. Organisatiecultuur is niet meer dan een optelsom van groepsgedrag. En iemand moet aanstekelijk gedrag vertonen, toch? Hiermee impliceer ik meteen dat cultuur actief beïnvloedbaar is. Maar dat voor een andere keer. Terug naar mij.
Dat enthousiasme, die energie brengt de trein in beweging. De accelerator van een schijnbaar onbeweeglijke organisatie/afdeling. Wanneer echter de trein in gang is gezet, de koers voor iedere inzittende gelijk is, wil de machinist, conducteur en zelfs passagiers, weer op de eigen plek gaan zitten. Bij de eerste tekenen van volwassenheid, moet de opvoeder een stap terug nemen of zelf uit het speelveld verdwijnen. En ik weet dat als geen ander. Ik ben zelf ook medewerker geweest, ook leidinggevende, ook terughoudend tegen veranderingen…. Nee, dat laatste nooit.

O, en wat vertelt het terugwijzend vingertje mij? Als interim ben ik goed (erg goed heb ik mij laten vertellen). Als werknemer een tijdelijke lust, een langer termijn last. Weet wanneer het kantelpunt is bereikt en wanneer de volgende banaan een afnemend toegevoegd effect geeft. Einde opdracht.