Larssen Advies

Nu wordt het persoonlijk

Ik heb lang nagedacht of een blog over mijn persoonlijke kijk op allerlei aspecten in het leven ook via de bedrijfspresentatie van Larssen, geplaatst moest worden. En zoals u kunt zien, het antwoord is ja. Als eigenaar/ directeur van Larssen druk ik een zwaar stempel op de cultuur en wijze van invulling van onze projecten en trainingen. Ik voer het merendeel zelf uit.
Binnen ons werk met organisaties en mensen daarin, is het in korte tijd leren kennen van je omgeving van groot belang. Mede daarom kijken we naar wat mensen drijft. Waarom reageren mensen zoals ze doen, waarom hebben ze gekozen voor dit werk en deze baas. In andere woorden, wat is hun drijfveer? Wanneer we die kennen, is het eenvoudiger om in de werkomgeving oplossingen of omgangsvormen te vinden die ook aansluiten bij wie mensen ZIJN, niet alleen bij wat mensen DOEN (verschil tussen be-ing en do-ing). Om u als lezer ook mij te laten kennen is het deponeren van niet alleen een zakelijke component, maar zeker ook een persoonlijke component, in mijn ogen van belang en zelfs logisch. De artikelen in de categorie ‘Persoonlijk’ gaan dan ook over zaken waar ik me door geraakt voel, me aan erger, me verbazen of waar ik een duidelijke mening over heb. In andere woorden, kennis, ervaring, vaardigheden, waarvan akte. Wie BENT u eigenlijk? Dit is mijn eerste stap naar werkelijke kennismaking.
 

Wat we werkelijk vinden

Lekker fris en fruitig door een (te) lekkere vakantie verbaas ik me weer op welke manier we ons medianaal laten beïnvloeden. Radio en tv buigen zich over de ‘echt’ belangrijke dingen in het leven. De buitenechtelijke relatie van een staatssecretaris, de beoordeling van motivatie van aftredende ministers (who cares), het vallen van een kabinet omdat op 1 punt van het regeerakkoord voortschrijdend inzicht heeft plaatsgevonden wat ‘tegen de afspraken is’. Of misschien is er bij het sluiten van een regeerakkoord wel gelogen om een akkoord tot stand te brengen ?!? Nee, onmogelijk, zoiets gebeurt alleen in bananenrepublieken. Dat het land in een crisis verkeert waarin we de luxe niet hebben om onzekerheid aan te wakkeren, doet eventjes niet terzake. Nee, afspraak is afspraak, ongeacht het onderwerp, ongeacht de gevolgen van onze reactie. Allemachtig! In mijn persoonlijke opinie is er bijna sprake van een onrechtmatige daad dat essentiële beslissingen die ons land maken of doen vallen, naar achteren worden geschoven. Zeker wanneer na het vallen van het kabinet, het verboden onderwerp, in andere bewoording, toch voortgang krijgt. Had dat voor ontslagaanvraag van het kabinet gedaan! Wellicht dat dit tekenend is voor ons polderend kikkerlandje. Echt baanbrekende beslissingen durft niemand te nemen. U en ik wel veilig van achter krant en tv. Wanneer men op het pluche is komen te zitten, bestaan echt moraal, ambitie en principes niet meer. Nee, in die rol is electorale causaliteit een primaire levensbehoefte. Meer nog dan milieuproblemen, onderwijsdevaluatie, oorlogen en economische crisis. Mondje dicht, mondje roeren, hoeveel stemmen bij of af……  Ik heb eens een gemeenteraadslid gesproken over de aanbouw van een vuilverbrandingsoven binnen zijn gemeentegrenzen. Persoonlijk, vanuit hemzelf geredeneerd, was de stap vóór een dergelijk besluit van belang. Maar het steunen van die ontwikkeling zou een – and I quote – ‘electorale doodsteek’ zijn. Who cares! Dus was hij tegen…… Je bent toch in de politiek gestapt om te bewerkstelligen wat je zelf initieel belangrijk vindt? Wanneer je op het pluche belandt delen anderen blijkbaar je mening. En dat pluche biedt je toch een middel om dit gedeelde belang te bewerkstelligen?? U ziet, ik ben en hopelijk blijf grenzeloos naïef.
Ook binnen bedrijven en bij persoonlijke contacten wordt (te) veel rekening gehouden met wat een ander ervan vindt. Klinkt logisch toch?? NEE, niet wanneer de motivatie voor je uitingen van kleiner belang zijn dan de gevolgen van het niet realiseren van je werkelijke ambities en moraal.
Nee, what you see is what you get is al lang niet meer zichtbaar in politiek en bedrijfsleven. We leren risico’s te mijden in plaats van ambitieuze doelen te realiseren. Gevolg van poldercultuur? Misschien. In ieder geval, ik heb er last van. En het vreet aan mijn restje vakantiegevoel.